Οι εντυπώσεις μας από το αξέχαστο οδοιπορικό στα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη
Το πρόσφατο ταξίδι μας στις χώρες των Βαλκανίων και της Κεντρικής Ευρώπης αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία ζωής, γεμάτη ιστορία, πολιτισμό, φύση και ανθρώπινες στιγμές. Η διαδρομή μας ξεκίνησε από το Αγρίνιο με τελικό προορισμό την πανέμορφη Βουδαπέστη, κάνοντας σημαντικές στάσεις στο Βελιγράδι, την πρωτεύουσα της Σερβίας, το όνομα της οποίας στα σερβικά σημαίνει «Λευκή Πόλη». Εντυπωσιακή η αντίθεση ανάμεσα στο ιστορικό της παρελθόν και την σύγχρονη μορφή της. Περπατήσαμε στο φρούριο Καλεμέγκνταν, με τη μαγευτική θέα στη συμβολή των ποταμών Δούναβη και Σάββα και επισκεφθήκαμε τον επιβλητικό ναό του Αγίου Σάββα, ο οποίος μας καθήλωσε με το μέγεθός του και την πνευματική του αύρα. Η βραδινή μας βόλτα στην Knez Mihailova (Κνέζ Μιχαήλοβα) που είναι ο πιο διάσημος πεζόδρομος του Βελιγραδίου και ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και ιστορικούς δρόμους της Σερβίας, διατηρεί την αρχιτεκτονική του αίγλη από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Πολλά από τα κτίρια είναι νεοκλασικά και εκλεκτιστικά αρχιτεκτονικά δείγματα, κληρονομιά της εποχής της Αυστροουγγρικής επιρροής και της μεγάλης αστικής ανάπτυξης του Βελιγραδίου. Πολυτελείς κατοικίες, αρχοντικά, αλλά και ιστορικά κτίρια που σήμερα στεγάζουν Βιβλιοθήκες, Πρεσβείες, Πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το Ίδρυμα Πολιτισμού του Βελιγραδίου.
Η συνέχεια μας βρήκε στην παραμυθένια Βουδαπέστη. Δεν είναι τυχαίο που την αποκαλούν “Μαργαριτάρι του Δούναβη“. Οι επιβλητικές γέφυρες, τα ιστορικά κτήρια, τα παλάτια και το εντυπωσιακό Κοινοβούλιο μας ταξίδεψαν σε άλλες εποχές. Ξεχωριστή στιγμή ήταν η επίσκεψη στο συγκινητικό μνημείο «Παπούτσια στον Δούναβη», το οποίο τίμησε τη μνήμη χιλιάδων αθώων που χάθηκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι στιγμές στη Βούδα, στο λόφο του Γκέλερτ και στον Πύργο των Ψαράδων, μας πρόσφεραν την πιο μαγική θέα της πόλης.
Η βραδινή κρουαζιέρα στον Δούναβη μας πρόσφερε ίσως τις πιο μαγικές εικόνες με τις φωτισμένες όχθες, τα παλάτια και τις γέφυρες που καθρεφτίζονταν στα νερά και δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα σχεδόν ονειρική.
Η εκδρομή στα παραδουνάβια χωριά συμπλήρωσε την εικόνα με αυθεντική ουγγρική γοητεία. Ο Άγιος Ανδρέας, με τα καλντερίμια και τα χειροποίητα προϊόντα, είχε κάτι το καλλιτεχνικό και ανεπιτήδευτα παραδοσιακό. Το Βίσεγκραντ μάς μίλησε για μια εποχή δόξας, ενώ το Έστεργκομ, με τον μεγαλοπρεπή καθεδρικό και την πινακοθήκη, μάς χάρισε μια αίσθηση ιστορικής συνέχειας. Το παραδοσιακό γεύμα σε αναγεννησιακό εστιατόριο μας ταξίδεψε στο μεσαιωνικό χρόνο.
